Natuurlijk wordt er heel wat afgegeten in Marokko. Een keer of vier per dag eten is heel normaal, en helemaal niet veel vinden ze hier. Maar hoe kom je zo’n dag vol eten door?
Het ontbijtje vindt je nergens zo lekker als in een cremerie. Een koek, vers brood met beleg of een stevige raib (stevige yogurth) en je bent fit voor de ochtend. In de middag eten ze warm; kortom dan staat vaak de tajine op het menu of op vrijdag couscous. Vaste prik.
Rond vieren begint het buikje weer te rommelen, een glaasje atay met een koek of glas melk met fruit. Een stevig sapje vult ook goed, tot we richting de avond gaan; tijd voor een sandwich! Welke uw verslaggeefster het liefst heeft; Fermage: een leuk tentje tegenover het Institut Francais waar de hardwerkende Mohamed de heerlijkste broodjes tonijn in elkaar zet. Delicieux! Maar bij praktisch ieder restaurantje in Talborj kun je een goede sandwich (met en zonder frieten) vinden.
En ’s nachts… dan eten we stiekem thuis nog alles dat is overgebleven .. of halen nog niets nieuws!!!
Vrijdagavond is het dansen op Theatre de Verdure! Wana (de internet/telecomprovider) heeft een avond georganiseerd met drie artiesten om zo de zomer nog zomerser te maken.
Op verschillende plekken in het land vinden deze week en komend weekend optredens plaats. In Agadir zullen vanaf 20u Dj Hassan, Sahara Generation en H-Kayne een optreden geven. Deze drie artiesten bieden je een avond vol dance, fusion en hiphop. Kortom: even lekker los vrijdag!
De koning van de rai stond zaterdagavond op Place Al Amal. Khaled had Agadir op zijn hand en speelde een set vol hits. Maar welk nummer van deze Algerijn is voor de Maghrebijnen niet mee te zingen?
Eigenlijk behoeft deze man geen introductie: Khaled is een feit. De koning van de rai die in Algerije opgroeide en vervolgens zijn heil in Frankrijk zocht. Daar raakte Cheb Khaled zo populair onder de immigranten dat hij uitgroeide tot een fenomeen. Aan het eind van de jaren ‘90 werd hij wereldberoemd met zijn hit Aicha. Vanaf dat moment is hij niet meer weg te denken uit de muziekwereld.
Khaled, die eigenlijk Khaled Hadj Brahim heet, speelt Timitar zonder moeite plat. Vanaf de eerste klanken zijn de Marokkanen helemaal verkocht. Jong en oud zingt en klapt mee. De hits vliegen voorbij: van trighe lycee ya delali en lilah ya jazayir tot het overbekende sahra, Didi en chebba.
Place Al Amal is overvol, tot aan de randen toe voor de café’s staan de mensen te kijken. De mensen massa heeft zich zelfs op de stoep aan de andere kant verzameld: motors in de hand, fietsen mee, of kleine krukjes zodat ze relaxed naar de show kunnen kijken. Eerder speelde de Algerijn dit jaar al op het Concert Pour la Tolerance in Agadir, waar hij ook het meest druksbezochte optreden had.
Als de hit der hits voorbijkomt: Aicha, is het feest natuurlijk compleet. Heel het plein lijkt even te veranderen in een groot koor: van klein tot groot, stadslui tot de bezoekers uit de boerendorpen, iedereen zingt mee. En iedereen zingt net als Khaled: t’en vas pas. Maar Khaled gaat uiteindelijk wel. Onder politiebegeleiding scheurt de zanger van het Timitarterrein af. Tot de volgende keer dan maar weer.
Scène Bijaouane is het rap en hiphoppaleis vrijdagavond op Timitar. Lokaal talent Rap 2 Bled uit Agadir, Didier Awadi uit Senegal (die overigens eerder op Festival Mundial in Tilburg stond) en Fez City Clan uit Fes zorgden voor een drukbezocht avondje.
Hiphop is echt helemaal ‘the bomb’ in Marokko. De scène groeit en groeit en dat moet de organisatie van Timitar geweten hebben. Het plein voor het podium was zo druk bezocht dat je bijna kan zeggen dat het letterlijk zwart stond van de mensen. En dat voornamelijk voor één groep: Fez City Clan.
De clan bestaat uit 6 stevige mannen: Dj Toto (die de groep in 2000 oprichtte), v-wanted, L-tzack, Seigneur M, comoriano en MC Anou. De MC is overigens een jochie van 12 met een gouden raptalent. Een engelenstemmetje dat gewoon mee kan draaien tussen de grote binken in de groep.
In Agadir houden ze wel van een beetje rap, dus joelt de menigte jongeren uitzinnig bij ieder nummer. Ila chefti 3ref bli is een van de bekende nummers van de groep. Het wordt luidkeels meegejoeld. Want de teksten van de City Clan hebben buiten een hoog dansbare factor, ook een boodschap. Gelijkheid, een uithaal naar de politiek, jong zijn etc., de clan wil de ‘kids’ wel iets meegeven.
Maar dan is het ineens zwart op het podium, het stekkertje van de elektriciteit is uitgevallen. De Gadiri blijven gewoon klappen en zo komt vanzelf de sfeer en het licht weer terug.
Op Place Al Amal was het de avond van de vrouwelijke talenten. Niet alleen grote Marokkaanse namen als Fatima Tabaamrant, Najat Aatabou en de Bnet Houariates beklommen het podium, ook Rokia Traoré was van de partij. Een getalenteerde zangeres, tekstschrijfster en gitariste uit Mali.
De Marokkaanse collega-zangeressen van Rokia, Tabaamrant en Aatabou, zorgden ervoor dat het plein in het centrum van de stad goed gevuld was. Voornamelijk families bezoeken het podium op Al Amal. De twee zangeressen van Marokkaanse komaf zijn bijzondere dames. Ze zingen met een feministische kijk op het leven: tegen mannen die hun vrouw verlaten, tegen de nieuwe familiewet, tegen de ongelijkheid van vrouwen en polygamie.
Rokia is een wonderkind. Haar muziek laat zich omschrijven door de termen wereldmuziek, afropop en Malinese traditie te mengen. Haar roots leiden terug naar de Bambara-stam, een bevolkingsgroep die bekend staat om haar griots (muzikanten/ traditiebewaarders van oude verhalen). Zij behoort tot de hogere klasse, haar vader was diplomaat, maar desondanks koos Traoré voor een carrière in de muziek.
In 1998 bracht ze haar eerste album uit en dit jaar haar laatste. Tien jaar lang draait de Malinese dus al mee. En in die jaren heeft ze Europa, Amerika en Afrika overtuigd van haar kunsten. Agadir is ook overtuigd. Er wordt misschien nog niet volop gedanst, maar er wordt wel vol bewondering gekeken en het jongere publiek gaat wel los op de Malinese klanken.
Rokia zweeft in haar witte kleding over het donkere podium, haar bandleden en zijzelf lijken uitermate tevreden. Ze hebben plezier en brengen hun vlotte afrobeatpop met een grote glimlach op het gezicht. En die glimlach krijgen ze terug van het Agadiri publiek.
Darga rockt op hoog niveau en overtuigt het publiek moeiteloos van hun kunsten. Scene Bijaouane kent deze donderdagavond in volle glorie. Honderden Darga-fans maken deze show tot zeker een van de toppers van Timitar ‘08.
Darga is humor, Darga is speels, Darga is dansen, Darga is zingen tot je longen echt leeg zijn. De groep uit Casablanca werd in 2001 opgericht door een aantal studenten. Nu, anno 2008, zijn ze met hun strakke mix van gnaoua en rock, reggae en ska nog steeds koning te rijk van deze Marokkaanse muziekscene.
Het is prachtig om te zien hoe de twee zangers een oud gnaoua-nummer als Mimouna zo weten te pimpen dat het echt lijkt alsof het van henzelf afkomt. De percussionist, drummer, gitarist, bassist, zangers; alles leeft op het podium. Het is een uur lang onafgebroken onrustig in de meest positieve zin van het woord.
Echte knallers zijn natuurlijk Syndiya (een paar dagen eerder nog was de grootmeester van dit lied, Hamid El Kasri, te zien op het Gnaoua Festival in Essaouira) en Stop/Baraka (titelnummer van hun laatst verschenen album).
De hele avond lang wordt er vanuit het publiek gegild voor dat ene nummer: Tchoumira. Natuurlijk kan het niet uitblijven, dit lied is hun grootste hit te noemen en voor veel jongeren praktisch een volkslied geworden. Een prachtige afsluiter voor een enthousiaste, energieke en overtuigende show.
- Comments Off
De donderdagavond op Place Al Amal stond in het teken van Alpha Blondy. Deze zanger uit de Ivoorkust wist met zijn band, The Solar System, een onvergetelijke show neer te zetten. Het was de tweede keer dat Alpha Blondy op Timitar speelde en wederom succesvol.
De band kwam in djelleba’s het podium op en opende met het nummer Sebe Allah Ye. Was dit, net als de vorige keer, de toon die Seydou Koné (zoals hij echt heet) wil zetten? De grote hits vol statements die de Ivoriaan schreef zijn bekend bij het publiek. Luidkeels worden de nummers meegezongen.
Koné en zijn band spelen een energieke show, de hogepriester van de Afrikaanse reggae doet zijn naam eer aan. Hij zingt in het Diuola (dialect), Frans, Arabisch en Hebreeuws. Wie wil begrijpen waarom moet zich in zijn achtergrond verdiepen: Blondy is opgevoed door zijn oma die hem alles over de Koran leerde, en hij leerde zichzelf Frans via de Bijbel. Daarna heeft deze man nog verschillende taalstudies gedaan en bekeerde zich tot het rastafari-geloof.
De zanger is een bewogen man die zich ergens hard voor wil maken. Regelmatig legt hij een tekst uit of roept hij iets over zijn teksten. De grotere nummers met lading als Jerusalem en Brigadier Sabary ontbreken dan ook niet. En bij Coco di Rasta gaat heel Agadir los.
Maar in het publiek is het deze avond wel erg op de zakken letten.. kleine ruzies .. en handtastelijkheden… Sommige mensen hebben de boodschap van Blondy dus nog niet begrepen: op naar een Afrika waar mensen vredig samenleven en vrede heerst. Desondanks: dit was zeker een van de hoogtepunten van Timitar.
Electronische muziek heerste op Scene Bijouane woensdagavond. Tijuana Sound Machine zette de kroon op de avond: dromerige, dansbare electro wereldmuziek met Mexicaanse invloeden.
Timitar was blij dat deze groep, helemaal vanuit Mexico, een gaatje had in hun drukke agenda voor Timitar 2008. Toch werden de Mexicanen niet erg enthousiast ontvangen, ondanks een goede show.
De electronische beats van Tijuana Sound Machine worden moeiteloos gemengd met een live trompetspel en flinke gitaarscheuren. De trompetgeluiden doen je meteen denken aan de Mexicaanse cultuur.
De twee dj’s van het Nortec Collective verruilden af en toe hun tafel om even een solo te geven met een klein computertje. Tel daar nog eens stoere visuals bij op en je hebt een behoorlijke dj-set.
Nortec Collective Tijuana Sound Machine deed volop zijn best in Agadir, maar het werd niet zo enthousiast onthaald als verwacht. Desondanks was het een show die je eigenlijk niet had moeten missen.
Waar Place Al Amal naar de traditie terugging woensdagavond, ging Scene Bijouane de toekomst in. Ruige, experimentele electro van Zong en de vrolijke dj-set van Tijuana Sound Machine zorgden daarvoor.
Zong is een drietal van het eiland La Réunion. In 1996 vonden de zangeres en dj elkaar omdat ze bij dezelfde folkloristische groep zongen. In Zong is van die folklore niks meer terug te zien! Hun zangeres – vrolijk uitgedost met gekke staartjes en een boel kettingen om haar nek – rent, sprint, vliegt over het podium tot aan het publiek toe.
De dj – met blitste rood/roze hanekam - gooit alle knoppen vol open en de drummer is een waar beest in zijn enthousiasme. De jonge bezoekers van Scene Bijouane kijken in ieder geval hun ogen uit. Als de zangeres naar verschillende capoeira-instrumenten grijpt om het feest compleet te maken, lijken toch de eerste voetjes en hoofden voorzichtig op en neer te gaan.
Wat Zong nou precies is, tsja, dat laat zich echt alleen maar verklaren door ze een keer te gaan bekijken. Het is ruig, het sprint, het beweegt, het heeft een groove maar het heeft vooral een experimenteel smaakje.
Het was de avond van de Amazigh-cultuur (of Imazighen in meervoud). Voor velen van hen stond deze avond een ware held op het programma: Idir. Een Algerijnse zanger uit de Kabylië streek die het publiek betovert met zijn zachte stem en akoestische gitaar.
De Algerijnse zanger is een vertegenwoordiger van de Amazigh-cultuur. Dat viel goed te merken in het publiek. De Amazigh-vlaggen waren in meervoud aanwezig en werden met trots rondgezwaaid en omhoog gehouden.
Idir draait al een hele tijd mee in de muziekwereld. Zijn zachte gitaarspel begeleid door rustige percussie zijn sinds 1973 in Algerije een feit. In 1976 bracht hij zijn succesvolle album A Vava Inouva uit.
Het optreden van Idir, oftewel Hamid Cheriet zoals hij eigenlijk heet, was een bijzondere show. Het ging terug naar ‘de roots’ van velen; de Amazigh-cultuur. De teksten van Idir over liefde, de cultuur, immigratie etc., versterkten het bijzondere gevoel. Het was iets speciaals om mee te mogen maken. En ook wel een uurtje waarin de grens tussen Marokko en Algerije even vervaagde.
Advertentie
Recent Posts
Last Comments
- Competition dans le nouveau Skate Park: [...] Voici quelques photos de la
- Competition dans le nouveau Skate Park: [...] sur la version néerlandaise d’Agadir
- Competition dans le nouveau Skate Park: [...] des articles de Simone, publiés